به نام یگانه معشوق هستی

          وجود تعادل در نظام آفرینش، مهمترین وجه خلقت است که قدرت مطلق (الله) به زیبا ترین شکل ممکن مخلوقات را از این موهبت برخوردار ساخته.

همه ما به لزوم تابش خورشید بر زمین واقفیم و نیاز به نور خورشید را به خوبی درک میکنیم. اما جهانی در تابش مطلق نور خورشید را تصور کنید، تمام درختان در اثر تابش بی رویه خورشید خشکیده اند، آب نهر ها تبخیر شده، زمین خشک شده، خشکسالی همه جا را فرا گرفته نتیجتاً زندگی دشوار و بتدریج ناممکن گردیده. خداوند متعال برای جلوگیری از این رویداد ها گردش شب و روز را بطور کاملاً منظم قرار داده، با چنان نظم دقیقی که قرن هاست معیار اندازه گیری زمان هیچ تغییری نکرده است.

همچنین، تعادل در تمام گوشه های زندگی قابل لمس است، تا زمانی که بدی وجود نداشته باشد، ما تعریف مشخصی از خوبی نداریم و برای ما بی مفهوم است، در نتیجه راه را گم خواهیم کرد. به تعبیری دیگر ما باید ظلمت را ببینیم که وقتی روشنایی را دیدیم بگوییم: "این بهتر است" و تا زمانی که ظلمت را نبینیم به ارزش روشنایی دست نخواهیم یافت. و اگر هم مطلقاً ظلمت را نبینیم تیرگی ها را درک نخواهیم کرد و هیچ دانشی نخواهیم داشت، در نتیجه براحتی پا در وادی ظلمت مینهیم و با گام اول سفر هزار فرسخی را آغاز میکنیم!

البته در مجرای تعریف تعادل به این نکته مهم اشاره میکنم که تعادل با تساوی تفاوتی بس ژرف دارد که در این مقاله به یک مثال بسنده میکنم: فرض کنید در کار گاهی یک کارگر رأس ساعت 8 حاضر میشود و تا ساعت 16 به نحو احسن 8 ساعت کار مفید میکند، در مقابل کارگری را در نظر بگیرید که ساعت 8 از خواب بیدار میشود، ساعت 9:30 در کارگاه حاضر میشود، نصفه نیمه کار میکند و ساعت 14 به بهانه ها و توجیهات مختلف کارش را نا تمام باقی میگذارد و کارگاه را ترک میکند و کارفرما با در نظر گرفتن تشابه نوع کار دو کارگر، نهایتاً به هر دو به یک اندازه دستمزد پرداخت میکند و تساوی برقرار میگردد. اما بنظر شما، آیا پرداخت یک اندازه حقوق به این دو کارگر، میتواند عملی باشد که تعادل را به آن نسبت دهیم؟ قطعاً خیر! بهتر است هر کارگر به اندازه کاری که انجام داده و سهمی که در گردش چرخ کار داشته دستمزد دریافت کند.

پس:

تعادل، یعنی استقرار هر چیزی سر جای خودش

در طول تاریخ بزرگان و اقوامی که همواره بجهت وجود این تعادل شکر گزار بوده اند، برای بجای آوردن رسم بندگی الله، نماد ها، نوشتار ها و اثرات جاودانی را خلق کرده اند. یکی از این آثار، نماد "یین و یانگ" میباشد که در این مقاله، مفهوم این نماد را باز میکنم.

از نظر چینیان باستان، یین و یانگ (یا یین و ینگ) در واقع دو انرژی متضاد ولی مکمل یکدیگر و دو نیروی اصلی سازنده هستی هستند. که یین نماد سرما و یانگ نماد گرماست و در طیف گسترده تر نماد شناسی اینچنین است:

یین: چپ|اعداد زوج|ثابت|نرمی|منحنی|سنگینی|سرما|تاریکی|زمین|آب|دره|کُندی|پایین|عقب|بدن|خالی|ماه|زنانگی

یانگ: راست|اعداد فرد|متحرک|سختی|زاویه دار|سبکی|گرما|روشنایی|آسمان|آتش|کوه|تیزی|بالا|جلو|روح|پر|خورشید|مردانگی

            همانگونه که در تعریف نماد شناسی بالا ذکر شد، واضح است که نمیتوان گفت یین نشانه بدی و یانگ نشانه خوبی است (البته عوام به دلیل نا آگاهی اینطور میپندارند). ولی حالا ما نیک میدانیم که یین و یانگ با هم کامل میشوند و بدون هم مفهومی ندارند و هر یک به تنهایی ابتر هستند. در واقع، تعادل و احساس خوب هنگامی رخ خواهد داد که تعادل بین یین و یانگ برقرار باشد، مانند: شب و روز، سرما و گرما، زمستان و تابستان، زن و مرد و... . کاستی و ازدیاد هر یک باعث بروز احساسات بد، از دست دادن سلامتی و... میگردد و هر دو به میزان یکسان برای ابقای گردش خلقت لازم و ضروری هستند.


فلسفه شکل ظاهری نماد یین و یانگ نیز این است که زمانیکه یانگ به حد اکثر خود میرسد، درونش یین متولد میشود و رشد میکند و زمانی که یین به حداکثر خود برسد، یانگ درونش خود را میپروراند و به نهایت میرساند و این چرخه همواره ادامه پیدا میکند مثل گردش شب و روز.

 

پیروز و کامیاب باشید، سعید
«نگارش و ویرایش: سعید»